Kruisboogvereniging
Sint Jacob, Galder
De oprichtingsdatum 28 maart 1973 verraadt dat kruisboogvereniging St.
Jacob uit Galder in het wereldje van de kruisboog een
betrekkelijk jonge vereniging is. Kruisboogverenigingen van 80, 90, 100 en meer
jaar zijn eerder regel dan uitzondering in deze sport en dus ben je met een
dergelijke oprichtingsdatum echt “jonkie” in dit gezelschap.
Goede schutters heeft Galder altijd al gehad,
maar bij gebrek aan een eigen vereniging zochten deze hun heil in de omliggende
dorpen. Ook was er een geweerschutterij in Galder
waarin vele van de latere kruisboogschutters hun eerste schreden zetten in de
schietsport. Met zo'n arsenaal aan schutters kon het niet uitblijven dat er een
kruisboogvereniging zou ontstaan. Jarenlang werd er over gesproken, maar toch
duurde het nog tot maart 1973 voordat daar echt beweging in kwam. Dit gebeurde
na afloop van het koningschieten van de
geweerschutterij Sint Jacob. Daar werden ineens spijkers met koppen geslagen,
namen genoteerd en tegelijk een vergadering uitgeschreven.
Tijdens deze oprichtingsvergadering, bezocht door een 15-tal Galderse schutters, was het besluit om te starten met een Galderse kruisboogvereniging al snel genomen en een bestuur
al even snel gevormd. We konden dus van start. Ja, van start, maar met wat? We
hadden wel een aantal kandidaat-schutters, maar kruisbogen hadden we te weinig,
een kruisboogbaan hadden we niet en het belangrijkste, geld, hadden we al
evenmin. Emile van Gils, kastelein van 't Wapen van
Nieuw Ginneken, deed de eerste duit in het zakje en stelde grond voor de
schietbanen beschikbaar en zorgde tegelijk voor de eerste financiën. Tal van
acties zorgden ervoor dat de kas langzaam maar zeker gevuld werd, al ging het
er door het bouwen van de schietbanen ook weer even snel uit.
De grootste klapper voor de kas maakten Frans Verheyen
en Bart Graumans door 45 uur op een hometrainer in
het café te gaan fietsen. Deze stunt kende een overweldigend succes en 45 uur
zat het café bij Emile van Gils overvol. Het resultaat
van deze recordpoging zorgde ervoor dat het bouwen nu echt in een
stroomversnelling kwam en de banen in een snel tempo werden afgebouwd. Intussen
had Kees Graumans ook niet stil gezeten en was thuis
in de timmerwerkplaats begonnen met het maken van de kruisbogen. Kees maakte
het houten gedeelte en Ad Martens tekende voor het
ijzerwerk.
En zo konden we een jaar na de oprichtingsvergadering daadwerkelijk,
nadat we ons aangemeld hadden bij de Nederlandse Kruisboogbond en
(1995)